Przełom nadszedł o drugiej w nocy, po dziesięciu dniach nieustannego picia. Obudził się z uczuciem, że spada w otchłań bez dna. Próbował usiąść. Przyszło mu to z trudem. Głowa była ciężka i obolała. Rozejrzał się po pokoju. Jego jedynymi towarzyszami były puste butelki. Bardziej od głowy zabolała go świadomość, iż przepił ostatnie pięć lat życia. Przepił pracę, przepił rodzinę i całe swoje życie.

Decyzja przyszła niczym błyskawica. Postanowił skończyć z nałogiem. Jednak wystarczająco dużo nasłuchał się o tym, jak wyglądają odtrucia alkoholowe. Fizyczny koszmar pod opieką ludzi, którym zupełnie nie zależy na tym co dzieje się z pacjentem. Był przekonany, że detoks w państwowej klinice mu nie pomoże. Będzie się czuł tylko jeszcze bardzie upokorzony, o ile może czuć się jeszcze bardziej poniżony i sponiewierany.

Po chwili namysłu, zmuszając otępiały mózg do współpracy, postanowił, że znajdzie jakiś dobry prywatny ośrodek terapii uzależnień. Jedyny problem stanowiły w tym wypadku pieniądze. Musi zadzwonić do brata. Jeśli ten mu nie pomoże, to zostanie mu tylko butelka. Jedyna wierna towarzyszka życia. Miał jednak nadzieję, że brat nie odwróci się o niego, mimo ostatnich ekscesów. Przez te lata nie traktował dobrze nikogo z rodziny ani ze znajomych. Teraz musiał liczyć na wielkoduszność.

Brak powiązanych wpisów.